My z XXI wieku

„My z XXI wieku” to poetycki portret nas samych - ludzi żyjących w świecie, który miał być mądrzejszy, bezpieczniejszy i bardziej ludzki niż wszystkie poprzednie.

Mamy dostęp do niemal całej wiedzy świata, jesteśmy ze sobą połączeni przez całą dobę, budujemy coraz doskonalsze maszyny i coraz dokładniej opisujemy rzeczywistość liczbami. A jednak wciąż uczymy się rzeczy najprostszych: jak być blisko, jak nie przejść obojętnie obok drugiego człowieka, jak nie pozwolić, by strach, pogarda i nienawiść odebrały nam człowieczeństwo.

W tych wierszach spotykają się miłość i samotność, zapomnienie i pamięć, wolność i wykluczenie, technologia i zwyczajna potrzeba czyjejś obecności. Jest w nich sprzeciw wobec obojętności, ale także wiara w dobro, czułość i ludzi, którzy mimo wszystko potrafią pozostać ludźmi.

Bo być może właśnie to okaże się najważniejszą miarą XXI wieku - nie to, jak daleko zaszliśmy, lecz ile człowieka udało nam się po drodze ocalić.